piątek, 27 listopada 2009

ja, piłat

Stojąc przed Piłatem, powiedziałeś mu z naiwną prostotą: „Ja się na to narodziłem i na to przyszedłem na świat, aby dać świadectwo prawdzie. Każdy, kto jest z prawdy, słucha mojego głosu”. A on, człowiek ćwiczony w retoryce, dźwigając w sobie gorzkie brzemię nauk, które wyniósł był jeszcze ze szkolnych lekcji filozofii, odparł smutno: „Cóż to jest prawda?”. I ja z nim pytam, bo nie wiem, a tak bardzo jej pragnę. To co miałem do tej pory, czym wymachiwałem i tłukłem po łbach jak cepem przy każdej okazji, w ferworze walki nie szczędząc razów i samemu sobie, to było wypełnianie martwej litery, z której niczego nie zrozumiałem. Czekam na Twoją prawdę. Czekam z lękiem, bo nie wiem, czy ją udźwignę w swoim brudnym sercu.

6 komentarzy:

Kłosu ;] pisze...

On sam jest Prawdą! Trwanie przy Nim każdego dnia to odkrywanie prawdy. I to jest w tym wszystkim piękne! :D
Pozdrawiam :)

Emma pisze...

już to dziś napisałam u Holdena, ale tak mnie zewsząd ewangelizujecie, że muszę powtórzyć: trzeba być dobrym dla ludzi i zwierząt i nie ma powodu tego rozbierać na czynniki pierwsze. to proste jak ten cep, którym nas tłuką po głowach.

podpisano: oślica Baala ;-))

Kopacz pisze...

Z Jego pomocą dasz radę, nawet jeżeli zawędrujesz w rejony ciemnych dolin.

Kopacz pisze...

... a tym Piłatem, to jak z tą belką w oku; zawsze inni rzadko (a może nigdy) JA!!!

minutjedenaście pisze...

ja nie czekam
duszę mam brudną

Isle of Mine pisze...

Udźwigniesz, bo to będzie twoja prawda. Innej nikt z nas nie zobaczy.